இது கதையல்ல நிஜம்

பேருந்தில் ஏறி உட்கார்ந்தேன்.

"நான் கிளம்பவா?" என்ற தம்பியைத் திரும்பிப் பார்த்தேன்.

"ம்ம் சரி. பார்த்துப் போ"

"சரிக்கா. போய்ச் சேர்ந்த உடனே போன் பண்ணு" என்னைப் பேருந்தில் ஏற்றிவிட்டுக் கிளம்பினான்.

திங்கள் கிழமை காலையில் பேருந்துகள் அனைத்தும் தலையணையில் அடைபட்ட பஞ்சைப் போல நிரம்பி இருந்தன. இதுதான் நான் வழக்கமாகத் திங்கள் கிழமைகளில் அலுவலகத்திற்குச் செல்லும் பேருந்து. எப்போதும் உட்கார இடம் கிடைக்காது. இன்று கொஞ்சம் சீக்கிரம் வந்ததால் கிடைத்துவிட்டது. வாசலுக்கு அருகில் உள்ள இருக்கை தான். வெளியே பார்த்துக் கொண்டே பயணம் செய்யலாம்.

சே.. இன்னும் ஒரு வாரத்திற்கு வீட்டுக்கு வர முடியாது. வெள்ளிக்கிழமை சாய்ந்திரம் தான் அங்கிருந்துக் கிளம்பமுடியும். இந்த ஒரு வாரத்தை எப்படி ஓட்டுவது.. யோசித்துக் கொண்டே அருகில் இருந்த பிக் ஷாப்பர் பையைக் காலுக்கருகே நகர்த்திவைத்தேன். அதற்குள் பேருந்தில் கூட்டம் சேர்ந்து விட்டது. நிறைய பேர் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். பேருந்து இன்னும் கிளம்பவில்லை. ஓட்டுனரும் நடத்துனரும் அருகில் இருந்த தேநீர் கடையில் தேநீர் அருந்திக் கொண்டிருந்தனர்.

திடீரென்று பேருந்தினுள் கையில் குழந்தையுடன் ஒரு பெண்மணி ஏறினார். கூடவே ஒரு சின்னப் பையனும். அந்தப் பெண்மணி இன்னொரு கையில் நோட்டீசுகள் போல சிலக் காகிதங்களை வைத்திருந்தார். அவற்றை ஒவ்வொன்றாக வரிசையாகப்  பேருந்தில் இருந்த அத்தனைபேருக்கும் கொடுக்கத் தொடங்கினார். எனக்கும் ஒன்று கிடைத்தது.

"வணக்கம். என் கணவருக்கு இரண்டு கால்களும் செயலிழந்து விட்டன. எங்களுக்கு நான்கு குழந்தைகள். சாப்பாடுக்கே வழியில்லாமல் என் குழந்தைகள் கஷ்டப்படுகின்றன. இந்நிலையில் என் கணவருக்குச் செயற்கைக்கால் பொருத்துவதற்குப் போதிய பணவசதி இல்லை. என் குழந்தைகளின் படிப்பும் கேள்விக்குறியாகி விட்டது. தயவு செய்து தங்களால் இயன்ற உதவியைச் செய்யுமாறு உங்களை மன்றாடிக் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.. இப்படிக்கு, கோமதியம்மாள்"

குடும்பத்துடன் எடுத்தப் புகைப்படத்தோடு மேற்கண்ட வரிகள் அந்த சீட்டில் இருந்தன. இதைப் போல் நிறைய பேரைப் பார்த்திருக்கிறேன். சரி.. பாவம். இவர்களை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் நாம் எவ்வளவோ மேல். நான் அந்த அம்மாவிடம் கொடுப்பதற்காகப் பையில் சில்லறைக் காசைத் தேடிக் கொண்டிருந்தேன்.

அந்த அம்மாவின் வரவை எண்ணிப் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த என் முன்னால் வந்து நின்றது அவர்களுடன் வந்த சிறுவன். அந்த அம்மாவின் மகன். பார்க்க அவ்வளவு பாவமாக இருந்தான். அவன் வந்து நிற்பதற்கும் நான் எனது கைப்பையைத் தேடி முடிப்பதற்கும் நேரம் சரியாக இருந்தது. சில்லறை எதுவும் பையில் இல்லை. பத்து ரூபாய்த் தாள் தான் இருந்தது. அவன் முகத்தைப் பார்த்தவுடன் அதை அவனுக்குக் கொடுக்கலாம் என முடிவு செய்து அவனுடைய நீட்டிய கையினுள் அதனை வைத்தேன்.

விலுக்கென்று நிமிர்ந்த அவன் என் முகத்தை ஒரு கணம் பார்த்தான். அரை நொடி நேரம் தான் இருக்கும். பின் குனிந்து அவன் கையில் இருந்த பணத்தைப் பார்த்தான். குனிந்த தலை நிமிராமல் என்னைக் கடந்து பின்னே சென்றான்.

நான் கொடுத்தது பத்து ரூபாய் தான். அது அவனை எவ்வளவு பாதித்தது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அனால் அவன் என்னைப் பார்த்த ஒரு பார்வை......என் உயிர் இருக்கும் வரை என்னால் அதை மறக்கமுடியாது!

இந்தக் கதைக்கு ஏதாவது கருத்தைக் கூறி என்னால் அதை நிறைவு செய்ய இயலும். ஆனால்.. இந்தக் கதையில் நடந்ததைப் போன்ற நிகழ்வுகளுக்கு நிரந்தரமானத் தீர்வு ஒன்று வருமா? :'(

*